سولفات لاریل سدیم SLS  یکی از مواد موجود در خمیردندان ها و مهم‌ترین نگرانی محققان است. این ماده در ۸۵ درصد خمیردندان‌ها استفاده شده و خاصیت مرطوب‌کنندگی دارد (ماده‌ای که باعث می‌شود خمیردندان راحت‌تر پخش شود). این ماده اجازه می‌دهد روغن نعناع که برای طعم دهی استفاده شده با آب در داخل محصول ترکیب شود. اگر سولفات لاریل سدیم نباشید، این مواد در داخل محصول جدا می‌شوند.
 

مشکل اصلی سولفات لاریل سدیم این است که فضای خالی بین سلول‌های مخاطیِ پوست در دهان را باز کرده و امکان ورود مواد سمی و سرطان‌زا را مهیا می‌سازد. 

 
دکتر تالبوت می‌گوید: «مخاطی دهانی یکی از حساس‌ترین بافت‌های بدن ماست و سولفات لاریل سدیم هم یک پاک‌کننده‌ی قوی است.» این پاک‌کننده‌ی قوی می‌تواند موجب سوزش و ساییدگی در داخل دهان شود و زخم‌های بدی در داخل دهان بر جای گذارد. توبی در ادامه گفت: «اگر من بیماری را ببینم که از زخم‌های دهانی رنج می‌برد، اولین تجویز من به او استفاده از یک خمیردندانی است که حاوی سولفات لاریل سدیم نباشد.»
 
مواد سفیدکننده دندان به لثه ما آسیب می‌زند.

دکتر تالبوت می‌گوید: «در مواد سفیدکننده از پروکساید و هیدروژن برای سفید کردن دندان‌ها استفاده می‌شود. از نظر علمی، این مواد به بافت‌های نرم آسیب می‌زند. پروکساید و هیدروژن به غشاء مخاطی در دهان آسیب زده و به سلول‌های سطحی لثه صدمه وارد می‌کند.»